Ölüm her zaman yakınımızdaydı..3

Mehmet;

Hamileliğin 7. ayıydı.. Çok değişmişti, her şeye karşı koyabilen güçlü kadın gitmiştide, duygusal, şefkatli, hassas biri gelmişti yerine.. Karnı iyiden iyiye büyümüştü.. Daha bir kere bile dokunmamıştım karnına, korkuyordum... Uzaklaşmıştık iyice.. Aramızda bir duvar vardı sanki.. Çok korkuyordum onlara iyice bağlanmaktan, izin vermiyordum bana yaklaşmasına... Uzaktan izliyordum bazen onu.. Gülümseyerek karnına bakıyordu, okşuyordu bazen, mutluydu.. Ama ben hamileliğinde yalnız bıraktım onu, paylaşmadım hiçbir şeyi, hala hamile değilmiş gibi davranıyordum.. Söylediği günden beri bu konuda tek kelime daha etmemiştik..

Bir gece hiç nedensiz kavga ettik.. Bağırdım , çağırdım ve vurdum ona.. İlk defa bakmaya, dokunmaya kıyamadığım kadına vurdum.. Ağlamaktan başka bir şey yapmadı.. Canı acıyordu, biliyordum.. Benimde canım acıyordu. Çektim kapıyı çıktım.. Ona vurduğum için pişman olmuştum.. Dolştım sokaklarda boş boş.. Sakinleşip eve geldim. O, hala ağlıyordu, endişeli gibiydi.. Kapının kenarından baktım, eli karnındaydı.. 'Sakin ol birtanem sakin ol, geçecek' diyordu ağlayarak.. O anda anladım, o anda düşündüm.. Biri vardı onun içinde.. Canlıydı.. Duyuyordu bizi, tepki veriyordu tekmeleyerek, gözlerim doldu..

Gittim dokundum karnına, okşadım ilk defa, hafif hafif darbeler geliyordu ellerime, ellerim titriyordu.. Bu nasıl bir mutluluktu böyle, bunu hissetmek nasıl bir zevkti.. Hafif hafif okşayarak sakinleştirdim onu.. Uyuyakaldılar kucağımda annesiyle birlikte..